Mój pierwszy pobyt w Rzymie, w końcu europejskiej wielkiej stolicy i zarazem stolicy chrześcijaństwa, oprócz wielu niezapomnianych wrażeń religijnych i turystycznych, dostarczył mi także powodów do słusznej dumy iż pochodzę z kraju, który cieszy się może nie nazbyt zasłużoną opinią, że jego mieszkańcy, powiedzmy, słabo władają językami obcymi. Kilkakrotnie oto (nie znając języka włoskiego), podejmowałem próbę dokonania prostej operacji wymiany dziesiątek marek niemieckich na tysiące włoskich lirów (za którą pobiera się tam 9,8 % prowizji). Nie spotkałem się z możliwością jej dokonania w moim niedoskonałym języku francuskim i niezgorszym rosyjskim. Podejmowane przeze mnie kolejne próby, kończyły się powodzeniem dopiero przy użyciu, swoistego języka migowego, zrozumiałego pod każdą długością i szerokością geograficzną. Nie zmierzam tu do prostej i skądinąd słusznej konstatacji, że podróże poza wszystkim, mogą także pomóc w leczeniu kompleksu pochodzenia z "gorszej" części Starego Kontynentu. Moim zamiarem jest natomiast uświadomienie czytelnikowi (cierpliwemu), że aby nastąpiło miedzy ludźmi porozumienie, muszą oni w tym samym czasie, używać tego samego języka, to znaczy jednakowych słów i wyrażeń z przypisanymi im jednakowymi, określonymi znaczeniami.

Można powiedzieć, pół biedy, gdy dwóch ludzi, próbuje rozmawiać dwoma różnymi, obcymi sobie językami... nieporozumienie murowane. Co jednak powiedzieć o sytuacji, w której mówca, używa dobrze znanego nam języka, a który w jego ustach staje się językiem obcym, lub nawet obcymi językami? Jak powstaje taki dziwny efekt, z którym, być może i Ty spotkałeś się zacny i wytrwały mój czytelniku ?...

Chociaż dość łatwo o odpowiedzi na wyżej sformułowane pytania, nie pozostawię Cię bez ich wyartykułowania. Otóż dzieje się tak, gdy mówca pod powszechnie znane słowa i wyrażenia, podkłada coraz to inne znaczenia, dowolnie nimi operując. Przy tym nie można przyjąć, że czyni to z powodu nieznajomości języka, którym się posługuje. Wręcz przeciwnie, trzeba biegle znać język i mieć świadomość wielu znaczeń możliwych do przypisania konkretnym słowom, tak aby wywołać u słuchacza jakieś zaprogramowane przez mówcę obrazy, emocje, motywacje do konkretnych, takich a nie innych, decyzji i działań. Opisana bowiem sytuacja, nie jest błędem, prowadzącym do nieporozumienia, ale zabiegiem prowadzącym do "porozumienia" poza regułami logiki, czyli zabiegiem, który psychologowie nazywają manipulacją. Jest ona niczym innym, jak kreowaniem złudzeń w ludzkiej świadomości, tworzeniem w niej równie nierealnej, co i bogatej, łudzącej fałszywym pięknem, pozornej rzeczywistości.

Stajemy teraz przed dwoma ważkimi pytaniami. Pierwsze z nich to pytanie wykraczające poza ramy logiki i psychologii, o inspiracje, które skłaniają ludzi do manipulowania innymi, zaś drugie to pytanie o cele podejmowania zabiegów manipulacyjnych.

Kiedy nadszedł wreszcie dzień Pięćdziesiątnicy, znajdowali się wszyscy razem na tym samym miejscu. Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wiatru, i napełnił cały dom, w którym przebywali. Ukazały się im też języki jakby z ognia, które się rozdzieliły, i na każdym z nich spoczął jeden. I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, i zaczęli mówić obcymi językami, tak jak im Duch pozwalał mówić. Przebywali wtedy w Jerozolimie pobożni Żydzi ze wszystkich narodów pod słońcem. Kiedy więc powstał ów szum, zbiegli się tłumnie i zdumieli, bo każdy słyszał, jak przemawiali w jego własnym języku. Czyż ci wszyscy, którzy przemawiają, nie są Galilejczykami? - mówili pełni zdumienia i podziwu. Jakżeż więc każdy z nas słyszy swój własny język ojczysty? - Partowie i Medowie, i Elamici, i mieszkańcy Mezopotamii, Judei oraz Kapadocji, Pontu i Azji, Frygii oraz Pamfilii, Egiptu i tych części Libii, które leżą blisko Cyreny, i przybysze z Rzymu, Żydzi oraz prozelici, Kreteńczycy i Arabowie - słyszymy ich głoszących w naszych językach wielkie dzieła Boże. (Dz2,1-11)

Powyżej przytoczony tekst opisuje skutki cudu Zesłania Ducha Świętego na zgromadzonych w Wieczerniku Apostołów. Prości galilejscy rybacy, których nie sposób podejrzewać o znajomość obcych języków, przemawiając tak "... jak im Duch pozwalał mówić", docierają z Ewangelią Zmartwychwstania, do ludzi mówiących wielu różnymi językami. Powiesz być może drogi Czytelniku, "cóż to wielkiego, to nie ich zasługa..., Duch Święty sprawił to zrozumienie....". Obyś tylko zechciał w ten sposób podważyć i próbować wywrócić konstrukcję wywodu, który tu buduję... obyś chciał. Chcę bowiem zwrócić uwagę, że to czego nie byli w stanie osiągnąć, wobec braku należytej wiedzy, prości Apostołowie dokonało się za sprawą Ducha Świętego. To On, pod wiele różnych słów i wyrażeń, znanych słuchaczom Apostołów, podłożył współzrozumiałe znaczenia, doprowadzające ich wszystkich do poznania we własnych językach Bożej Prawdy.

Skoro zatem to Duch Święty jest Twórcą tego niezwykłego porozumienia, umożliwiającego dotarcie do poznania Prawdy, to jaki duch jest inspiratorem manipulacji, która odwodzi od Prawdy i prowadzi na manowce ułudy, zniewalając człowieka pozorami rzeczywistości i oczywistym fałszem? Nie sposób tu spodziewać się innej odpowiedzi, niż ta, która brzmi: przeciwnik Boga i człowieka, szatan, którego Pan Jezus nazywa "mendax et pater omnium mendatium" ( kłamca i ojciec wszelkiego kłamstwa )J8,44.

Pismo Święte opisuje jeszcze jedno wydarzenie związane, tym razem, utratą przez język, jego podstawowej funkcji, funkcji komunikacji międzyludzkiej. Mam tu na myśli powszechnie znaną historię budowniczych wieży Babel (Rodz11,1-10). Pycha, ten swoisty dar złego ducha, każe ludziom podjąć wysiłek niezwykle ambitny, zjednoczyć się, by poznać tajemnice Boga i wejść w Jego kompetencje. Próba realizacji iście szatańskiego pomysłu ujawnia najmroczniejsze strony ludzkiej natury, chore ambicje i żądzę władzy. Pamiętamy dramatyczny finał tej historii. Idea, której realizacja, w pysznym zamyśle człowieka, miała służyć integracji ludzkiej społeczności, dla panowania nad światem i rywalizacji ze Stwórcą, stała się źródłem rozproszenia i upokorzenia człowieka.

Historia o wieży Babel nie jest tylko dydaktyczną opowieścią, mającą na celu wyłącznie pokazanie minionych błędów ludzkości. Jest ona (jak cała Biblia) nader aktualna w naszych czasach, w których sny o potędze człowieka i jego samowystarczalności, śni wielu znanych z czołówek gazet i wielu całkiem prostych, nierzadko naiwnych, ludzi. Zmieniać świat czy bodaj kontynent, to zamysł bardzo ambitny; budować braterstwo ludzi i narodów to bardzo szlachetny zamiar - nawet wykonalny, jednakże nie bezwarunkowo.

Warto uświadomić sobie, że jedność i braterstwo ludzi nie jest i nie będzie nigdy faktem, na mocy jakichkolwiek zapisów, umów i przepisów, ale że jest ono skutkiem faktu bycia dziećmi jednego Ojca - Boga. Braterstwo jest implikacją faktu posiadania wspólnego Ojca. Dalej braterstwo, stawiające ludzi w równej odległości od Ojca (czy raczej bliskości do Ojca), z natury rzeczy stwarza wszystkim dzieciom jednakowe możliwości życia, rozwoju i realizacji swych słusznych aspiracji, takich które zgodnie z pragnieniem Ojca, dzieci te uszczęśliwią. Nie da się zatem zbliżyć między sobą ludzi i narodów, uszczęśliwić ich z pominięciem wyżej przypomnianych, oczywistych faktów. Nie da się zrealizować ambitnych projektów polityczno - gospodarczych, ignorując fakt równości ludzi i narodów, będących kontrahentami takich projektów, równości mającej swe źródło poza sferą owych projektów - w Bogu, naszym wspólnym Ojcu.

Wielokrotnie podejmowane już w historii próby, budowania "lepszego, bardziej ludzkiego świata", z pominięciem respektowania oczywistych relacji między Bogiem i światem, Bogiem i człowiekiem, doprowadzały do bolesnych rozczarowań i namnażania nieszczęść indywidualnych i zbiorowych na wielką skalę. Oczywistymi wydają się w tym względzie przykłady rewolucji, mających na sztandarach szczytne hasła, takie jak wolność, równość, braterstwo, czy sprawiedliwość społeczną, a kończących się hekatombą ofiar wielkich rzesz ludzi ( Wandeja , Gułag, hitlerowskie fabryki śmierci .... i wiele innych ). Przywołane tu przykłady, pokazują jednoznacznie, że próby uszczęśliwiania człowieka wbrew Bogu, poza Bogiem, przeciw Bogu, czy bez Boga, w realizacji okazują się być kolejnymi etapami na krzyżowej drodze ludzkości.

Zapewne owe historyczne projekty znajdowały szczerych zwolenników, wśród ludzi którym przyświecała myśl o osobistej karierze, bądź wymiernych korzyściach materialnych. W większości jednak były to zapewne ofiary manipulacji, do których trafiały "argumenty" emocjonalne, odwołujące się do rozmaitych kompleksów, od jakich ludzie nie są wolni w żadnych czasach, ani w zależności od jakichkolwiek uwarunkowań społecznych , kulturowych, środowiskowych, czy innych.

Znamy wiele mądrych sentencji dotyczących historii. Spośród nich pragnę na zakończenie przytoczyć dwie: Historia nauczycielką życia i druga: Historia kołem się toczy, by teraz postawić retoryczne pytania: która z powyższych mądrości znajduje w naszych czasach więcej zwolenników ? Ta, która zmusza do wysiłku twórczego budowania lepszego jutra (z respektowaniem praw Boskich i słusznych praw ludzkich), czy ta, która pozwala trwać w bierności, każąc przyjąć jakiś fatalizm w przekonaniu, że nie da się dmuchać pod wiatr historii ?

Smutna historia budowniczych wieży Babel pokazuje, jak ludzie o chorych ambicjach i żądni władzy, potrafią zawładnąć umysłami innych i skłonić ich do podjęcia realizacji niekiedy obłędnych pomysłów, z drugiej strony zaś, pokazuje jak owi ludzie i ich ofiary, zmanipulowani przez ojca kłamstwa, wcześniej czy później poznają gorycz porażki i upokorzenia.

Dogmat, wokół, którego zbudowana jest teologiczna treść dzisiejszej Uroczystości, ogłosił 1 listopada 1950 r. świątobliwy i maryjny Papież Pius XII. Ta prawda katolickiej wiary głosi, że Maryja po ziemskim życiu z duszą i ciałem została wzięta do nieba. Choć "metrykalnie" dogmat jest stosunkowo młody ( w sensie definicji ), to przecież jest wyrazem wiary korzeniami sięgającej początków chrześcijaństwa. Pisane źródła mówią, że chrześcijanie efezcy, obchodzili Święto Wniebowzięcia już w V w., a więc już conajmniej 1500 lat historii Święta za nami.

Biblijny źródłem dogmatu jest tekst z Apokalipsy Św. Jana, mówiący o Niewieście obleczonej w słońce, której potomstwo skutecznie zwalcza szatana ( Jezus Chrystus i Jego Kościół ), i która po osobistym triumfie nad złym duchem została nagrodzona przebywaniem w chwale Boga.

Nie jedyny to w naszej literaturze wyraz czci i hołdu dla Najświętszej Panienki. Także wielcy i uznani wieszczowie narodowi , dawali wyraz swej miłości i czci dla Matki Boga.

Cześć dla Maryi jest stałą wartością w sercach Polaków, nawet tych, którzy skutkiem swojego braku staranności o wiarę, czy innych zewnętrznych okoliczności, wiarę tę utracili. Znakomity polski poeta, Jan Lechoń nazywa Maryję Tą ," ...która złoto ma od królów, perły od rycerzy, w którą wierzy nawet taki, który w nic nie wierzy...".

My także zgromadzeni dziś na odpustowej i dożynkowej uroczystości w kościele parafialnym w Płonnem, jesteśmy dziedzicami tej samej katolickiej i zarazem narodowej tradycji. Powinniśmy naszym życiem pokazać, że jesteśmy tej tradycji godni, że ją szanujemy i na miarę naszych możliwości ubogacamy. Ta tradycja uczy nas, że wszystko co dobre i piękne w naszych polskich dziejach związane jest z Imieniem Jezusa i Jego Matki.

Gdy choćby pobieżnie ( z konieczności ) spojrzymy na nasze narodowe dzieje to spostrzeżemy, jak bardzo Bóg ukochał nasz Naród, dając nam za Przewodniczkę i Opiekunkę, Matkę Swojego Syna.

Ojciec Święty, którego jutrzejszego przybycia niecierpliwie i z miłością oczekujemy, wielki czciciel Maryi, powiada, że gdy w 996 r. Książę Mieszko w akcie chrztu zaprosił w narodowe dzieje Chrystusa, razem z nim, jak do polskiej Kany zaprosił także Jego Matkę i odtąd Ona nie przestaje nas prowadzić i opiekować się nami w najcięższych nawet historycznych doświadczeniach.

Być może instytucje UE, nie dostrzegają tego, może nie chcą dostrzegać, ale jednoczącej się Europie Polska jest niezbędna i to nie tylko jako ekonomiczna rzeczywistość, ale przede wszystkim jako depozytariusz wartości duchowych, o których żyjące w dobrobycie społeczeństwa zachodnie, zdają się zapominać.

To może dlatego Polska, przez unijnych decydentów jest postrzegana bardzo ambiwalentnie , z jednej strony jako ważny element całości w sensie politycznym, geograficznym i ekonomicznym, z drugiej zaś jako zagrożenie dla liberalizmu, bezbożnictwa i bezideowości, które organizują wiele dzisiejszych społeczeństw Zachodu.

Medycynie znane są przypadki chorób, które w nasilonym stadium, sprawiają , że chory odmawia przyjmowania leków i więcej twierdzi że jest absolutnie zdrowy, że jest wzorcem zdrowia. Obawiam się, że Europa dzisiejsza przypomina chorego w takim właśnie stadium choroby.

Jednocześnie patrząc ponad dożynkowymi wieńcami w oczy polskiego rolnika, pełniącego służbę żywiciela Narodu, dostrzegamy w nich smutek i niepokój. Smutek, którego sami może nieraz przyczyniamy, nie dość szanując ludzi wsi i ich wysiłek. Lęk płynący z obawy o coraz trudniejsze jutro polskiej wsi, rodzin rolniczych, dzieci rodzących się w tych rodzinach.