Strona główna  Kościół  Aktualności  Varia  Galeria  Linki 

Parafia Św. Józefa w Zakroczymiu

Rys historyczny

        Gród w Zakroczymiu po raz pierwszy wymieniony został w 1065 r. Jest bardzo prawdopodobne, że wówczas na podgrodziu znajdował się kościół pod wezwaniem św. Wawrzyńca. Kościół parafialny pod wezwaniem św. Krzyża, wzmiankowany w 1472 r., powstał prawdopodobnie w XIV w., w związku z lokacją miasta. Dodatkowo uposażony w 1415 r. przez księcia mazowieckiego Janusza Starszego, był miejscem obrad sądowych i sejmików ziemi zakroczymskiej. Prawdopodobnie drewniany kościół, został spalony w 1511 r.
        Obecnie istniejący kościół powstawał etapami od pierwszej polowy XVI w.. między innymi z legatu w 1508 r. zapisanego na budowę zakrystii i kaplicy. Przed 1632 r. wzniesiono kaplicę południową i wtedy bp Stanisław Łubieński, z fundacji mieszczan, erygował bractwo różańcowe. W drugiej połowie XVII w. kościół restaurowano i poświęcił go w 1667 r. biskup płocki Jan Gembicki. Kolejny remont w 1716 r. przeprowadzono staraniem ks. Stanisława Skarżyńskiego i Pawia Glińskiego. Jak podała wizyta z 1775 r. świątynia miała wówczas trzynaście ołtarzy. Poszczególnymi ołtarzami opiekowały się cechy. Około 1820 r., z powodu grożącej zawaleniem się ściany od strony Wisły, kościół zamknięto i w 1823 r. naprawiono go staraniem proboszcza ks. Gabriela Gawrońskiego. W 1842 r. był remontowany staraniem proboszcza ks. Jana Osieckiego. Ponownie konsekrował go bp Wincenty Teofil Popiel w 1867 r. W latach 1874-1875 odnowiono kaplicę św. Barbary, kosztem Piotra Górnickiego. We wrześniu 1939 r. kościół został spalony podczas działań wojennych. W latach 1945-1949 został odbudowany pod kierunkiem architekta Michała Szymańskiego, według projektu architekta Stefana Putowskiego, staraniem ówczesnego proboszcza ks. Piotra Skury. Poświęcenia świątyni w 1949 r. dokonał bp Tadeusz Paweł Zakrzewski. Budowla utrzymana jest w stylu gotycko-renesansowym, korpus na planie prostokąta, trzynawowy. W ołtarzu głównym znajduje się obraz MB Łaskawej z około 1663 r. wykonany przez Jeremiasza z Warszawy. Na uwagę zasługują także ołtarze boczne św. Barbary i MB Różańcowej.
        Na miejscu dawnej kaplicy grodowej zbudowano w połowie XVI w. kościół św. Wawrzyńca. Drewnianą świątynię konsekrował bp Jan Biliński. Fundatorami kościoła murowanego byli bracia Gołyńscy. W 1757 r. bp Józef Szembek przekazał kościół kapucynom z Warszawy. W 1892 r. zakonników przeniesiono do Nowego Miasta nad Pilicą. Kapucyni do Zakroczymia wrócili w 1932 r. W ostatnich latach kościół i klasztor był gruntownie remontowany. Zakonnicy prowadzą ośrodek trzeźwościowy. Od XVI do XVIII w. istniał w Zakroczymiu kościół szpitalny Świętego Ducha.

Tym tradycyjnym pozdrowieniem, na początku naszej wspólnej drogi, witam Was serdecznie drodzy Parafianie Zakroczymscy, a wraz z Wami witam naszych miłych Gości: Ks. Prałata dra Kazimierza Ziółkowskiego, Kanclerza Kurii Płockiej, Ks. Prałata Janusza Mackiewicza, Dyrektora PIW, mojego kolegę a waszego byłego prefekta, witam serdecznie Księży pochodzących z naszej Parafii. Witam i pozdrawiam Czcigodnych Księży Proboszczów i Wikariuszy z naszej dekanalnej wspólnoty kapłańskiej, z Księdzem Kanonikiem Bonifacym Radziszewskim na czele. Witam serdecznie przełożonych Wspólnot Braci Mniejszych Kapucynów z Zakroczymia, witam Siostry Wspomożycielki Dusz Czyśćcowych z Zakroczmia, reprezentujące wielką rodzinę zgromadzeń zakonnych założonych przez Bł. O. Honorata Koźmińskiego związanego z zakroczymskim klasztorem O. Kapucynów.

Autor Listu do Hebrajczyków, podkreślając, że "każdy kapłan z ludu wzięty, dla ludu bywa ustanowiony w sprawach odnoszących się do Boga" (Hbr 5:1), ujawnia całą głębię rzeczywistości kapłaństwa Chrystusowego. Kapłan z ludu wzięty , wychowany w rodzinie, przez rodziców, w otoczeniu rodzeństwa, ukształtowany w szacunku dla wartości, uznawanych przez rodzinę... jeden spośród nas....

.... A jednak inny, bo tak blisko obcuje z Bogiem, bo mocą sakramentu święceń działa in persona Christi , działa jako alter Christus. Przecież jednak działa nie sobie a muzom, lecz mając na uwadze najwyższe dobro człowieka, jego zbawienie, służy dobru człowieka w tym wszystkim, co stanowi treść ludzkiego życia, odnosząc to do Boga, wpisując nasze ludzkie codzienne sprawy w odwieczny zbawczy plan samego Boga.

Kapłan pontifex - budujący mosty, to ten, co buduje i umacnia więzi między Bogiem i ludźmi. Mając na uwadze to biblijne, ewangeliczne rozumienie kapłaństwa, służebnego względem Boga i ludzi, skierowany przez Biskupa Płockiego, przybywam, mogę już tak powiedzieć, do naszej Parafii Św. Józefa w Zakroczymiu, aby mając w wielkim poszanowaniu duchowe i historyczne dziedzictwo tej Wspólnoty, razem z Wami Bracia i Siostry, podjąć zbożny trud jego pomnażania...

W soborowej konstytucji o Kościele - Lumen Gentium , możemy przeczytać, że "spodobało się Bogu zbawiać ludzi nie w pojedynkę, ale we wspólnocie..." Kościół, według zamysłu swojego Boskiego Założyciela, Chrystusa, jest tą wspólnotą, która ma wieść ludzi do zbawienia, wspólnotą, w której człowiek może i powinien znaleźć oparcie, przykład i zachętę do dobrego życia, do pracy nad swoim i innych zbawieniem. W szczególności takim zbawczym środowiskiem jest parafia, tu w rozmaitych grupach i wspólnotach możemy lepiej poznać samych siebie, dostrzec nasze słabości i wady, aby z nimi walczyć, a także nasze zalety i cnoty, aby je rozwijać.

Przez prawie dwa tygodnie pobytu wśród Was mogłem przekonać się, że parafia w Zakroczymiu jest żywą cząstką Kościoła. Do tego przekonania doszedłem modląc się z Wami na wieczornych Mszach świętych poprzedzanych nabożeństwami do Matki Bożej, do Bożego Miłosierdzia, codziennym Różańcem. Ogromnie cieszy mnie Wasza pobożność, z której wyrasta czynna miłość bliźniego. Jakże wiele jej doświadczyłem spotykając się z wieloraką pomocą ze strony Księdza Prefekta i młodzieży z którą tak gorliwie i owocnie pracuje. Zbudowany byłem także serdecznością i ofiarnością, z jaka przyjmowaliście w swoich domach pielgrzymów z Łomży wędrujących do Niepokalanowa w intencji trzeźwości narodu.

Dwa pierwsze tygodnie przeżyte w Zakroczymiu przybliżyły mi wspaniałą historię tego miasta, silnie związaną z dramatycznymi losami Narodu w czasie narodowej niewoli i narodowych powstań. Miałem okazję być w historycznym refektarzu klasztoru O.O. Kapucynów, gdzie już po upadku Rządu Powstańczego w 1830 r. obradował po raz ostatni Sejm Rzeczypospolitej. W tym tez klasztorze wielki Polak i znakomity Franciszkanin Bł. Honorat Koźmiński pracował nad ratowaniem życia zakonnego, planowo niszczonego przez zaborcę. Ten klasztor stał się również, za sprawą innego wybitnego Kapucyna, O. Benignusa Sosnowskiego centrum zdecydowanej i bezkompromisowej walki z narodową plagą pijaństwa i alkoholizmu. W tym wreszcie klasztorze znajdowali pomoc i schronienie w czasie stanu wojennego działacze demokratycznej opozycji.

Niemało także prześladowań i szykan wycierpiał od tzw. "władzy ludowej" powojenny Proboszcz Ks. Prał. Piotr Skura, który z wielka troską skutecznie zadbał o odbudowę naszej pięknej zakroczymskiej fary zniszczonej działaniami wojennymi i wybudował plebanię oraz dom parafialny, który Bogu dzięki, do dziś tętni życiem napełniony gwarem modlącej się tu, pracującej i bawiącej się młodzieży.

Ta wspaniała historia i obiecujące początki mojego pasterzowania w Zakroczymiu, obiecujące zwłaszcza poprzez konstatację, że tylu młodych zakroczymian garnie się do Kościoła, podejmując śmiało wyzwania służby Bogu, Bliźnim, a przez to Ojczyźnie , nie zasłania mi przed oczyma problemów i wyzwań stających przed Parafią i społecznością lokalną. Jest ich wiele... to i bezrobocie i pijaństwo i bieda zaglądająca do wielu domów, to obawy o wychowanie i przyszłość młodego pokolenia. Bardzo pragnę być Wam pomocnym w podejmowaniu i rozwiązywaniu tych trudnych i bolesnych problemów. Deklaruję wolę współpracy ze wszystkimi, którzy w poczuciu odpowiedzialności za bliźnich i w trosce o wspólne dobro zechcą zaangażować się w ich rozwiązywanie.

Zmiana proboszcza w parafii to żadne trzęsienie ziemi, to nie kres jakiejś epoki, to nie początek nowych czasów. W Kościele nie dzieją się żadne rewolucje. Moje przyjście do Was to nic innego jak podjęcie służby Bogu i człowiekowi, będące niczym innym, jak tylko kontynuacją budowania tego co przez wieki budowali tu moi poprzednicy z wieloma pokoleniami zakroczymian. Ponieważ zdaję sobie sprawę z ogromu odpowiedzialności i doniosłości zadań jakie stają przede mną i moimi najbliższymi współpracownikami, na koniec tego pierwszego kazania ośmielam się prosić Was o modlitwę za mnie, za Księdza Prefekta i wszystkich wspierających nas gorliwych, oddanych Parafii katolików i ludzi dobrej woli. We wszelkim naszym dobrym dziele niech będzie pochwalony Jezus Chrystus. Amen.

25-lecie Pontyfikatu Jana Pawła II 16 października, w rocznicę wyboru Kard. Karola Wojtyły na Papieża, o godz. 18.00 wraz z Księdzem Prefektem odprawiliśmy uroczystą Mszę św. w intencji Jego Świątobliwości Jana Pawła II. W czasie Mszy św. odczytane zostało słowo J.E. Ks. Biskupa Stanisława Wielgusa przygotowane na tę Okazję. W niedzielę po Rocznicy, czyli 19 października, po Mszy św. o godz. 18.00, młodzież naszej Parafii przedstawiła program słowno muzyczny "Z kajaka do Łodzi Piotrowej" przygotowany pod kieerunkiem Ks. Prefekta Grzegorza Ślesickiego. Program prezentował przebieg Pontyfikatu widziany oczyma świadków, duchownych i świeckich majacych szczęście spotkać się osobiście z Papieżem Janem Pawłem II.