Święto Niepodległości 11 Listopada 2003 w Zakroczymiu

Ppłk. Łukasz Ciepliński, pseudonim „Pług", ur. 26 listopada 1913 roku, kadet, bohater wojny 1939, żołnierz AK, aresztowany w listopadzie 1947, torturowany w śledztwie, stracony l marca 1951r., w grypsowanym liście napisał: „Nowy rok 1951. Stanąłem na przełomie dwu półwieczy lat i własnego życia. Co dał stary - wiemy. Co przyniesie nowy - oto pytanie. Siedzę na celi śmierci z 40 jak ja skazanymi. Co pewien czas zabierają kogoś. Nadchodzi mój termin. Gdy mnie będą zabierać, ostatnie moje słowa do kolegów będą: Cieszę się, że będę zamordowany jako katolik za wiarę moją, jako Polak za Ojczyznę i jako człowiek za prawdę i sprawiedliwość. Wierzę coraz bardziej, że pohańbiona godność ludzka zostanie przywrócona. To moje stałe przewidywanie, moja wiara i szczęście. Ostatnie moje rozstanie będzie tylko z Wami. Wierzę, że Matka Boża zabierze moją duszę do swoich niebieskich hufców, że będę mógł Jej dalej służyć i meldować bezpośrednio o tragedii mordowanego przez jednych, opuszczonego przez pozostałych, Narodu Polskiego..." Pamięć o ppłk. Łukaszu Cieplińskim żyła jeszcze długo po śmierci i jak legenda krążyła po celach Mokotowa. Podobno właśnie o nim powstała w mokotowskim więzieniu wierszowana Modlitwa więzienna... Jeślim jak owoc dojrzał do wieczności I Bóg mnie do niej z więzienia powoła, Wiem, że to będzie dowód Twej miłości, Gdy śmierć męczeńska dotknie mego czoła. Wtedy mnie zastęp aniołów otoczy, Z serca ustąpi wszelka zbrodni trwoga, Królowa Polski zamknie moje oczy, Mą wolną duszę zawiedzie do Boga.
	Kraty nas dzielą od świątyń Twych, kraty nas dzielą od naszych domów – lecz nie ma kraty wśród zła ogromu, by zagrodziła drogę do Ciebie! Maryjo Święta, w tych gwiazd koronie, z sierpem księżyca tuż pod stopami, spłyń w ciszy nocnej w mury więzienia, aby nas darzyć swymi łaskami. Pod Twą obronę. Matko jedyna Oddaję Polskę - Ojczyznę moją. Przez mękę straszną Twojego Syna Bądź nam ostoją!
	ZAMKNIĘCI W CIASNEJ, DUSZNEJ CELI Zamknięci w ciasnej, dusznej celi Pędzimy nędzne życia dni, Wyrwani w ciemną noc z pościeli, Rzuceni w barłóg, brud i wszy. Dla Ciebie, Polsko, walczymy, Wszystko Ci niesiemy w darze, Dla Twej wielkości złożymy Swe cierpienia na ołtarzu. Tu w Lublinie są powstańce, Co w Warszawie wiedli bój I partyzanci obszarpani, Co wieloletni nieśli znój. 27-a, 19-a, 30-a i Otwock - W różnym wieku Z całej Polski ludzi huk: Pułkownik, major, strzelec zwykły, Inżynier, doktor i nocy stróż... I wyzwolenia promyk nikły, Bo to AK -owcy są i już! Z więzienia NKWD w Lublinie
Zatrzaśnięto za nami drzwiczki samochodu, powietrza było mało, zato dużo smrodu. Jednej robi się słabo, ta dostaje mdłości, a każda chce zobaczyć choć skrawek wolności. Wanda heroicznie wytęża swe siły, by wybić kilka desek, lecz te nie puściły. Tak więc droga przeszła w zupełnym spokoju pod troskliwą opieką żołnierzy z konwoju. Na odległym torze stał wagon gotowy, by w całości przewieźć nasze cenne głowy – Wszystkie wyładowano, ustawiono w czwórki i zapakowano w oddzielne komórki. Komórki były małe, z otworem na głowę, Rucie przypominały gniazda zatrzaskowe... Pociąg gwizdnął i stanął. Ruch w całym wagonie – Widać napis na stacji. Jesteśmy w Fordonie. Po wyjściu z pociągu stajemy w gromadzie, jedna drugiej na plecy ciężki tobół kładzie. Na twarzach się maluje wyraźne zmęczenie i ciekawość, jak przyjmie nas nowe więzienie.
...co nam zostało z ich ofiary kto im otuli krwawą bliznę zdrajcy są teraz liberalni ziemię sprzedają razem z krwią nie ma już prawie polskich fabryk i nie ma dumy został swąd a w niebie rozpacz razem z Zośką płaczą żołnierze Parasola teraz nie mogą za nas walczyć to na nas przyszła teraz pora lecz nas trzymają jak chochoła z poczuciem winy w polski grzech a Polska ginie nikt nie woła niech choć przemówi krótki wiersz

Ksiądz proboszcz, który wybrał i z rozmysłem tendencyjnie zestawił fragmenty Wieczornicy na Dzień 11 Listopada 2003, serdecznie dziękuje jej Twórcom i Wykonawcom...

Powrót